My wishes are like paper boats,
So simple, floating and thin,
But bearing an unbearable fear 
of sinking at any time once in waves.

Kill me,
I will resurrect for you.

Make me blind,
Still I will see you.

Will sing for you, if dumb
and
hear only your voice, if deaf.

Pierce my heart,
the blood will be of you.

because

'Who you are?'
is
'What I am!'

All disparities are superficial. Everything else, if something left, is love and divinity!

To write means to live twice, 
One harder and the other hardest, 
With none to motivate,
And none to sympathise, 
With only a clueless soul to guide,
Hoping no fame or applause,
But framing a story line to tell,
The hard work, sweat going futile,
Yet, the idiot, he writes,
B'cause he only knows to write,
None to aid, none to drive,
He drives till the dead end meets.

Between day and night
Between light and shadow
Between life and death
Between happiness and sorrow
We stay, lover, we stay.

So what’s the hurry?

Let the day come so too night,
Light and shadow, so too life and death,
Let us be happy and sorrowful,
But please, please,
Let our love stay in between, forever.

Past, present and future is indefinite.

Past in memories, present in struggles and future in hopes.

Man is indefinite!

Today morning once waking up and gaping to the mirror, I saw a plastic face, sans sanctity, dogtired and exhausted of a minirobotic circuit passing through my brain. Man is on the verge of becoming a machine, WOW!; may be a machine could buy me my humanity! Let's see.

Paint me dear artist,
Paint the real me.

Paint my blood with red,
Bones with white,
Take blue for veins,
Green for genes,
Emotions in black,
And agonies in yellow,
And
Hang me out there,
Under the blazing sun,
And allow me
Please
To vanish as a rainbow.

നാമന്നുപിരിഞ്ഞൊരാ രാവില്‍ സദിരില്‍
പ്രണയം പാടിയതോര്‍ക്കുന്നുവോ സഖീ?

ഞാനിന്നെവിടെയാകാം, നീയും?
നോക്കൂ, വസന്തം തിരയുന്നു നമ്മേ...

ഇനി ഞാനില്ല, നീയില്ല, ഹൃദയമില്ലെങ്കിലും
പ്രണയം തിരയുന്നവരെന്നുമുണ്ടായെന്നേ വരൂ...

യന്ത്രം (18 വയസ്സ്)

ഒരു ചാലിലും തളരാത്ത കാലുകള്‍. 

പാടേറെയുള്ള പാടമുഴാനും
ഞാറു നടാനും കൈകള്‍.
രണ്ടും യന്ത്രനിര്‍മിതം.

യന്ത്രം തന്നെ കച്ച മെതിക്കുന്നു.
നെല്ലുകുത്തിയരിയാക്കുന്നു.

ചില്ലിക്കാശോ, ചില്ലുപാത്രത്തില്‍
ചായയോ, ഇലച്ചീന്തില്‍ പച്ചരിച്ചോറോ
കൊടുത്ത് യന്ത്രത്തെ പോറ്റേണ്ടതില്ല.

തേയ്മാനം വന്നു തകരാറായപ്പോള്‍
മക്കള്‍ വലിച്ചെറിഞ്ഞ വൃദ്ധദമ്പതികള്‍
തുരുമ്പിച്ച് മരിച്ച യന്ത്രത്തിന്റെ
പാവനസ്മരണക്കായി വര്‍ത്തമാന-
പ്പത്രത്തില്‍ ചരമക്കുറിപ്പു
കൊടുത്ത് കൃതാര്‍ഥരായി.

love me to forget. love me to remember.
love me until you forget to love yourself.
love till night, to love again till morning.

love me to save me from life and death.
love until the days relax and the nights collapse.
and, yes, love me as if there is no other go.

tie your heart to mine and love until we meet,
because
we are not going to meet ever, that is for sure.

not meeting, may be not meeting
for love to be eternal, life has to be evanescent!

Clocks are the worst traitors.

At each beep they make you
realize that your time is nearing!

Heaven says:
Merry.

Hell says:
Merry and then worry.

No time exist.
What?
I deny existence of time.
You're mad, real mad!
Wait.
What?
Just show me the 'present'.
Here it is?
Where?
Oh... I mean, now here only.
There is no now.
Saying 'now' it becomes 'then', I agreed.
Sure?
Yes, but what about then?
Then, the past?
Yes.
Again, show me the 'past'.
How can I? It's already gone.
That's it. Past is just a memory.
Oh dear!
Then future?
Where is it?
Where?
No where. Future is just a hope.
My god.
There is no TIME for the time being or time here after!

Life is stupidly repetitive. We are nailed to it, with no escape or compromise. We are like conditioners, forced to believe in what we are doing and to love repeating it. But how could we love a routine? Is there anything anew in it, other than what we did beforehand? Yes, we try to do it better, but what's the use? Better or worse, we are doing the same things! May be because of this roundabout route, we feel empty, some times and lonely, some other times. But isn’t loneliness too repetitive? What a joke.

Black she likes, so too all shades of blue. Black is of night and blue is of sky, he thought. Night brings you dreams and the sky is vastness and freedom, he again thought still looking at her, at her long hair, or is it curly? He is not sure; but he could see that yellowish flower adorned her hair. Yes, she likes yellow too. Yellow is the color of Sun. But Sun isn’t orange? Yellowish orange, no it is red, isn’t Sun red? He is confused. Seeing his bemusement she smiled and said: 'O dear, I’m that dream which is really real. Dreams never confuse but reality does.' But busy dreaming, he left that words unheard, left that words unheard!

ദൈവം

അവര്‍ ദൈവത്തെ സര്‍വശക്തനാക്കി.

ദൈവം ചോദിച്ചു:
സ്‌നേഹത്തിനെങ്ങനെ ശക്തനാകാന്‍ കഴിയും?

അവര്‍ ദൈവത്തെ സമ്പന്നനാക്കി.
ദൈവം ചോദിച്ചു:
സ്‌നേഹത്തിനെങ്ങനെ സമ്പന്നനാകാന്‍ കഴിയും?

അവര്‍ ദൈവത്തെ അതിശയനും സര്‍വവ്യാപിയുമാക്കി.
ദൈവം ചോദിച്ചു: അതിശയിപ്പിക്കുന്നതാണോ സ്‌നേഹം?
സകലതുമായി വ്യാപിച്ചുനില്‍ക്കുന്ന അഹങ്കാരമാണോ സ്‌നേഹം?

നിരാലംബനും നിത്യമുക്തനും നിര്‍മമ്മനുമാക്കി.
ദൈവത്തിന് കരച്ചില്‍ വന്നു. നിഷ്‌കളങ്കതയോടെ കരഞ്ഞു.

രൂപിയും വിരൂപിയും അരൂപിയുമാക്കി.
സ്‌നേഹത്തിന്റെ നേര്‍ത്തച്ചരടില്‍ കൊരുത്തുവെച്ചിരിക്കുന്ന
തുഷാരമണികള്‍ പോലെ ദൈവം സ്‌നേഹത്തിന്റെ കണ്ണീരായി
സ്വയം കരഞ്ഞലിഞ്ഞ് ഇല്ലാതെയായി.

പിന്നെ സ്‌നേഹം മാത്രമായി. സ്‌നേഹം മാത്രമായി.

You’re yesterday’s bud inching to bloom tomorrow, squeezing the essence of today.

Humans are simple idiots, they like to hate those love them and love those hate, simply because they love to hate or hate to love themselves!

We may meet in an another life, an another place, an another shade of time when sun meets moon deceiving the earth, to doom. At that divine moment, we will whisper our love tale to no one but to our own ears, may be to understand each other better. We will play with the golden rays and whitish lit, hot and cold so to say. Then, you see and I see, that earth is in deluge. Suddenly, as realistic hypocrites, we will rise up to be strangers again so that what others said take us to the boring predicament that life must go on, be it in hell or heaven!